سبب

جایی گفته بودی زیاد مرام گذاشته ای و بس است دیگر

و من هنوز در عجبم این چه مرامی است که به واژه می آید

مرام آن چیزی است که بر زبان نیاید

کاش یاد می گرفتیم

سبب

زخمه 

این نامی بود که از همان ابتدا مرا خطاب می‌کردی به این نام، زخمه

زخمه بودم برایت

شاید از همین رو تحمل نداشتی

دوست می‌داشتی زخمه را، تحمل‌اش را اما نه،‏

رفتی، زخمه ماند، بی هیچ سازی

صدایم تمام شد و سازی نبود که زخمه‌ها بر آن فرود آیند

من هنوز زخمه‌ام، مینایم، حتی اگر به ظاهر سازی نباشد،‏

خودت بهتر از هر کس دیگر می‌دانی که تا ابد برایت همان زخمه خواهم ماند، همان مینا،‌‏

همان زخمه‌ای که هیچ‌کس دیگر را توانِ برابری با من نیست.‏

زخمه‌ای برای سازی که تویی

سبب

آن روز که گفتی  خداحافظ

آبستن شدم

اینک 9 ماه گذشته 

و تو باز آمده ای برای خداحافظی؟

آمده ای نوزادت را ببینی؟

نوزادی در کار نیست

اگر هم باشد من قورتش داده ام

درست  است که آبستن بوده ام

اما یادت نرفته که من هرگز

نوزادی نخواهم داشت

...

خداحافظ

سبب

غصه ام از این همه تلخی که در جام می ریزی

غصه ام از این همه شبیه تو که می شوم در بی انصافی

در رنج

در درد

بگذار و بگذر

بی صدا

بی کلام

بی هیچ

سبب

هر دم به سیل اشک

...

جواب بدهم رنج می کشم

جواب ندهم رنج می کشم

...

سبب

این مطلب را 9 سال پیش نوشته ام، جایی برای خودم

حالا که دوباره خواندمش انگار کن که برای همین امروز است،  ‏

(آن موقع هم برای تو نوشته بودم این را)

مي نويسم.  از اين جا هم روزي مي روم. مي دانم. اما مي خواهم مبارزه كنم شايد. نمي خواهم، نمي شود كه هميشه من بروم، اگر جنگ است حتما سنگري هم از آن من است. اگر جنگ نيست كه ديگر هيچ. اين جا صداهايي هست كه مي آيد و مي ماند در اين ذهن بي در و پيكر. اين جا منم و صدايي كه مي خواند از كودكي هايم. از صدايي كه خاطراتم زنجير شده به آن صدايي كه توي روزاي خود شكستن به دادم رسيده . از چراغي روشن كه در شب هاي وحشت من در خيال، حقيقت را در لحظه هاي ترديد به من مي داد. دستي نيست تا مرا به خورشيد بسپارد. دستي نيست كه تكيه گاهم باشد در اين خيال. در اين نابودي در اين بي مرگي. ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت. غم من مخور كه دوري براي من شده عادت. بيش از اين نمي شود گفت. مرا ناجي نبوده رگ هاي خشكيده ام از هيچ جان نگرفته. به يادم مي آورم كه مادرم خونش را در من دميد. خوني ناخواسته...

دلم مي گيرد براي آن لحظه اي كه تو بودي و من و هيچ نبود. خدا انگار خوابيده بود و من در سايه تو از هيچ هم نمي ترسيدم. حالا تو رفته اي. خدا خفته و من اين جا بي هيچ ياري. بي هيچ ياوري ايستاده ام....

سبب

امشب لوبیا پلو درست کرده‌ام، تو خیلی دوست داشته‌ای همیشه.‌‏

تلفن‌ات را اما جواب ندادم، زنگ زدی که چه بشود؟ باز نمک بر این زخم پاشیدی که چه بشود؟

شاید لوبیا پلو را بخورم، شاید نخورم و همه را روانه کنم، هر چه هست، زهرمان کردی امشب را وهمیشه را

برو و خوش باش

و یادت باشد

کسی نباید این جا منتظرت باشد

نباید باشد

خودت این گونه خواسته بودی

.

.

.

سبب

به سلامت، داری می‌ری، خوب برو، دیگه انگشت نکن توی این زخمی که دلمه بسته و روش خشک شده، هی بازش نکن،‌‏

 دوباره خون می یاد، راحت‌تری این‌جوری؟

سفرت به سلامت

برو و بذار این زخم بمونه ولی خشک

فقط برو

خود دوس بداری

باید که خود را دوست بدارم

بلند پرواز بباشم و آرزو بدارم

امید بدارم

و 

شهرزاد را دوست بدارم

**

این قسمت پررنگ دوستی تو و من است

تو که نگاهت به زندگی را دوست می دارم

**

یادت باشد، هر جای دنیا که باشی، سرت را نشکنی

سبب

هنوز در توانم نیست گوش سپردن به صدایت

هنوز در توانم نیست چشم سپردن به خطوط نوشته‌هایت

هنوز در توانم نیست

بی‌چاری

امروز

لبانم رنگ گرفته بود

زیبا شده بودم

ردی از خود به جای گذاشتی

و باز

گم شدم در تباهی

کاش

کاش دست از سر من برمی‌داشتی

کاش 

درست در همین لحظه‌ها که سعی می‌کنم با زندگی بسازم و حالم بهتر باشد،‌‏

ردپایی بر جا می‌گذاری، حتی اگر غیرمستقیم

کاش

**

اما تو هستی و خواهی بود پررنگ برای همیشه

کاش فراموشت می‌کردم

شرحه شرحه

آدم‌ها (یک)

شاید اگر به ذهنش می‌رسید، که می‌تواند داستان بنویسد، داستان‌هایش با افسانه‌های آمریکای لاتین برابری می‌کرد.‏

نیم ساعت می‌خوابید و چهار ساعت طول می‌کشید تا خوابش را برایمان تعریف کند، اتفاق های هم‌زمان با زاویه دیدهای متفاوت.‏

تکیه کلامش هم این بود: به یک چشمم فلان جا بودیم و به چشم دیگرم داشتیم بیسار جا چه کار می‌کردیم و در چشم دیگرم...‏ این که در خواب چند چشم داشت بماند.‏

قوی بود و قدبلند، با چشمانی نافذ، از بین خواهرهای مادرم، فقط همین یکی دوست داشتنی بود و ساده و پر مهر

وقتی برای همیشه رفت سنی نداشت.‏

ادامه دارد

سلام می‌کند دل‌تنگی

دلم تنگ می‌شود زیاد،

گاهی دلم تنگ می‌شود، نمی‌دانم برای چه کسی یا مکانی یا چیزی،

فقط تنگ می‌شود.

تصاویر گنگی می‌آیند و نمی‌روند، هستند، جا خوش می‌کنند در این خانهء شلوغ، در دلم، در سرم و نمی‌روند.

طول می‌کشد تا دل‌تنگی بار و بندیل ببندد و عزم سفر کند، تا آن موقع باید در چاله بمانم، توان خروج از چاله را ندارم.

فقط یک روز چشم باز می‌کنم و می‌بینم دل‌تنگی بی خداحافظی رفته.

تا آن موقع که نمی‌دانم کی است، دل‌تنگ می مانم.

...

ترانزیت

دلم می خواست این گوشه از دنیا یه جوری باشه که کسی دلش نخواد از این جا بره، یا جوری بشه که اونایی که رفتن برگردن با خیال راحت، می دونم همه اونایی که می رن باید برن ولی دلیل نمی شه که من اشک نریزم یا بغض نکنم یا...‏

کلا به مثابه سالن فرودگاه می باشم که هیچ کس به فکرش نیست.‏

مرزنشین

دیر آمده و حالا شده یکی از دوستان قدیمی، انگار کن که هزار سال باشد این دوستی،‏

اصلا این که زمان را نمی‌فهمم و هیچ وقت باور نکرده‌ام شاید از سر همین چیزها باشد.‌‏

حالا دیر آمده ملالی نیست، اما به این زودی برود؟ کم تر از دو ماه دیگر؟ یعنی به عدد آدمیان، عمر ملموس این رفاقت ‌می‌شود سه ماه؟ 

انصاف نیست، هست؟؟

انصاف نیست، هیچ رقمه انصاف نیست

عقیم

سرانگشتانم زُق زُق می‌کنند، کسی ساز می‌زند،‏  من نیستم اما

 سرم پر از تصویر است، آسمانی با لکه‌های پنبه‌ای ابری و ستاره‌هایی که از آن لابه‌لا سوسو می زنند،‏ تصویر نمی‌شوند اما

صداهایی در من می‌روند و می‌آیند، ‏آواز نمی‌شوند اما

.

.

.

سرو

شاخه‌هایم گیر می‌کنند

ابرها که از بالای سرم رد می‌شوند،‌‏

تکه‌ای شان جا می‌ماند

در سرشاخه‌هایم

رودهای جاری

قطراتی آب به یادگار می‌گذارند 

برای همیشه

کسانی که گاهی 

به تنه پیر و خسته‌ام

تکیه می‌کنند

مویی، نخی از لباس‌شان

یا خطی به یادگار

به جا می‌گذارند

آن‌ها می‌روند

و سرو

می‌ماند با تکه‌هایی از خاطرات

گاهی دلم می‌خواهد

ریشه نداشتم

یا دست کم می‌شد

گاهی قدم برداشت

بی‌هراس از جا ماندن چیزی

درختان محکوم‌اند

به ماندن

و

حمل همیشگی خاطرات

Fake or Real

گاهی فکر می‌کنی ، نمی‌شد زندگی، معمولی باشد برای تو هم چون بقیه؟