ارتفاع

بالای درخت های خیابان ولی عصر نشسته ام و باد مرا با خود می برد تا ابرها، تا باران.
این پایین اما در این شب تاریک و طوفانی کسی با لباس نارنجی برگ ها را جارو می کند، کاش درختی نشکند
...

باران

می بارد
باز می بارد
دلم چون ابر
گونه هایم خشک
اشک را باد
با خود، می برد
تا عرش
این همه
بارانِ اندوه است
باز می بارد
باز می بارد

****
پ.ن : با نظر مریم خانم

دلم می بارد

گونه هایم خشک

باد

اشکم را می برد

دلم می بارد

می بارد