طرح خوشک

کچل کردن توی فیلم های مملکت اشکالی نداره و کچل ها به راحتی می تونن بدون حجاب در مکان های عمومی رفت و آمد کنن.
چطوره همه با هم کچل کنیم؟

برای تو

می دونی هر چه قدر هم که بگم و هر چه قدر هم که واقعا تکیه ای وجود داشته باشه من نمی تونم اونی باشم که باید. به من نمی شه تکیه کرد. خونهء فسقلی من پناهگاه امنی نیست! می دونی؟ وقتی ناراحت بشه و اون یکی سر کار باشه خونهء من جای خوبی نیست واسه راه کج کردن ، حتی اگه سفارت چسبیده باشه به دیوار خونه. من این جا نمی دونم چی کار باید بکنم و هیچ کس نیست بهم بگه چرا؟!
چرا؟

در به در

بقالی سر کوچه با تعجب نگاهی کرد و گفت نداریم!

تمام سوپر ها و مغازه های شهر را یکی یکی گشته بودم.

کسی نمی داند کجا می توان کمی خواب خرید؟

تدفین

کم رنگ می شوم
کم رنگ تر؛ از آنی که بوده ام
وآهسته محو می شوم

هم ذات پنداری کودکانه

تونل های مخوف. زندگی پر مشقت، دستور پشت دستور، موجودات غول پیکری که فقط زورشون به مورچه های کارگر می رسه، کار، کار، کار، همه اش فقط برای ملکه ای که هی بزرگ و بزرگ تر شه و هی بچه کنه.
چقدر زندگی ما شبیه زندگی مورچه هاست.!! از بچه گی زندگی مورچه ها برام عجیب و جذاب بوده و حالا می فهمم چرا

اعلام وضعیت

هر اومدنی یه رفتنی داره. قصهء من هم توی مرکز داره به آخر می رسه.

مثلث هم مثلث های قدیم

یک ضلع مثلث تا چند روز دیگر می رود لندن
مثلث با دو ضلع دیده بودید؟

تغییر

بچه های امروز زود بزرگ می شوند و یادشان می رود که بادبادک چیز خوبی است و می شود بازی کرد. بچه های امروز زود بزرگ می شوند و یاد می گیرند که محاسبه گر باشند و زندگی را چون بازی شطرنج ببینند.

چه بر سر دنیا می آید با این سرعت عجیب. با این سرسام

با این تنهایی و دوری

.

.

.

من می خواهم پیاده شوم

مرگ

وونه گات مرد و من این ور دنیا هنوز می شمارم شب ها را.
دلم سوخت خیلی

پروژهء دو.م- نهایی

کل بسته ها تقسیم شد. بین سه مدرسه ، پنج خانوار و بچه های نیازمند
از کمک همه ممنون

پروژهء4-2

به بسته ها پودر رخت شویی، مایع ظرف شویی و صابون هم اضافه شد.
21 تا از کوله پشتی های پسرونه و 10 تا از کوله های دخترونه به صاحباشون رسید و 10 تا از بسته های مواد ضروری!
باقی اش هم امیدوارم تا شنبه برسه. فقط مشکل این جاست که دولت محترم مدرسه ها رو تعطیل کرد و کمی دستمون بسته است. اگه نیازمندی رو می شناسین که بچه مدرسه ای توی ردهء سنی 7- 12 ساله اس. لطفا خبرمون کنین.

پروژه دوم- 4

با پول های باقی مانده بسته های مواد غذایی شامل برنج،مرغ، سیب زمینی، پیاز، شکر، قند، زردچوبه،رب گوجه فرنگی، روغن و چای برای 15 خانوار تهیه شد. بیش تر بسته ها به بچه های مدرسه ای که توان مالی ندارند اهدا خواهد شد.

هیچ

چهارشنبه سوری برای من خلاصه می شود در روزهایی که تو بودی
حتما باید حمام می کردیم و لباس پاکیزه می پوشیدیم
کوکو، قیمه، مرغ، ماهی برای شام
و سفره ای رنگارنگ
و تخم مرغ های رنگی که با پوست پیاز برایمان رنگ می کردی
چهارشنبه سوری برای من یعنی مهربانی های تو و ...
بی تو سال هاست که نه آخر سالی هست نه عیدی
چه طور در این دنیای بی رحم ولمان کردی؟

موکت خودرو

شهر شما را در اسرع وقت و به بهترین وجه و با قیمتی بالا موکت می کنیم
برای مشاهدهء نمونهء موفق می توانید به تهران سری بزنید.
ایران خودرو در خدمت شماست.

لینک

کتاب
جادو

پروژه دوم- 3

از ساعت 4:30 تا 9:30 وسایل رو مرتب کردم و همه رو گذاشتم توی کوله ها. 72 تا کوله پشتی.36 تا دخترونه، 36 تا پسرونه، ردهء سنی 7 تا 12 یا 13 سال. 4 تا دفتر نقاشی با یه تی شرت دخترونه کم آوردم که باید دوشنبه بخرم. کتاب ها رو هم دی روز تحویل گرفته بودم. همه چی خیلی خوبه. حس خیلی خوبی داشت بسته بندی ها. فکر کردم کاش همون قدر که ما از این بسته ها ذوق می کنیم صاحب های کوچولوشون هم ازشون لذت ببرن. 6 تا خمیر بازی و 9 تا روسری هم اضافه آوردم که می تونیم یه جور دیگه بسته بندی شون کنیم و به بچه ها بدیم. خوراکی هاشون رو هم آخر هقته می گیرم.
دست همه تون درد نکنه. کار که تموم شد یه گزارش کلی واستون ایمیل می کنم.

هيچ

بي خيال

کیش یا مات

حکومت از اونی که به نظر می رسه باهوش تره. چند روز فقط چند روز قبل از 8 مارس یه دادگاه تشکیل می دن و آدم های ساده ای که فکر می کنن خیلی حرف دارن اما به حرکت طرف مقابل توجهی نمی کنن می رن که مثلا دوستاشون تنها نباشن. چه اتفاقی می افته؟ همهء کسایی (یا مهم هاشون)که قراره برنامه های 8 مارس رو اجرا کنن و یا رهبری می رن که آب خنک بخورن. و احتمالا تا 8 مارس مهمون بالادستی ها هستن.
باز می گیم با یه سری آدم ساده! طرفیم؟
بازی شطرنج چیز خوبی یه. به شرطی که همیشه بدونی طرف مقابلت چرا یه حرکتی رو انجام میده.
ولی حیف که ظرنج بازهای ماهری نیستیم. حتی قدرت تحلیل هم نداریم. یا شاید اصلا شطرنج بلد نباشیم

بازی سیاست

با چه کسانی طرف هستیم؟
یکی از هوشمندی های حکوت این است که همیشه به قول خودمونی حرف توی حرف می آورد. به نظر می رسد شهرام جزایری عددی نیست که بتواند به تنهایی دست به چنین کاری بزند. ایدهء بعضی از دوستان در مورد هوشمندی ایشان و سر کار گذاشتن حکومت و قوه قضاییه ایدهء خامی بیش نیست.
برای تغییر جهت نگرانی های مردم و سرگرم کردن آن ها ولو برای مدتی کوتاه و منحرف کردن افکار عمومی از سمتی که فشار زیادی روی آن هست به سمتی دیگر چه کاری بهتر از پرداختن به چنین داستانی؟
الان همهء حرف ها یک سرش برمی گردد به جزایری و انرژی هسته ای و وضعیت بغرنج ایران برای مدتی فراموش شده. کسی از حمله به ایران حرف حرف نمی زند و این یعنی موفقیت در خدعه و نیرنگ

جامعه شناسی یک اشتباه

در سال های اخیر پدیده ء تغییر رشته در مقطع فوق لیسانس و دکترا ، از رشته های فنی به رشته های علوم انسانی( جامعه شناسی، اقتصاد، فلسفه، مدیریت و...) رشد چشم گیری داشته.
یکی از ضعف های اساسی ایران هم از این جا ناشی می شود. بچه های باهوش تر و یا به عبارتی درس خوان تر همیشه تشویق و یا تجبیر!!(مجبور) می شوند که در رشته های فنی مهندسی یا پزشکی تحصیل کنند و بچه هایی که علاقه ای به درس خواندن ندارند وارد رشته های ادبیات و علوم انسانی می شوند. بروز مشکلات افتصادی ، مدیریتی و .. هم شاید از همین جا است. معمولا کسانی که در این رشته ها تحصیل می کنند علاقه ای به تحصیل ندارند و در نتیجه ما همیشه داخل سیکل معیوبی می مانیم. به نظر من این گرایش اخیر گرایش بدی نیست. اگر بتوان رشته ها و اصولا دانشکده های علوم انسانی را تقویت کرد تا دانش جویانی که در برابر خواست خانواده و جامعه قد علم کرده و به علوم انسانی روی آورده اند هم باعث سرخوردگی نشوند. شاید در آینده ای دور حرفی برای گفتن داشته باشیم. و از آن مهم تر برای ادارهء صحیح کشور و حوزه های مربوطه

قانون بقای فیلتر

اون موقع که می خواستم مطلب بنویسم با یه اکانتی وصل بودم که بلاگر رو فیلتر کرده. الان هم یادم نیست چی می خواستم بنویسم

خط ؟

خبر رادیو: خط فقر در تهران زیر 400 هزار تومان اعلام شد
سوال: درآمد 200هزار تومان و کم تر خیلی ها کجای این خط قرار می گیرد؟
مهرت منو کشته

جریمه به دلار

مملکت به این ماهی که داره؟
صبح اول صبحی به جای اخبار جک بگن
جزایری فرار می کنه حکم واسه اش صادر می کنن
تبعیدش می کنن و جریمه اش رو هم به دلار اعلام می کنن
این جا ایالات متحده اس؟ یا ما واحد پولمون دلاره؟

می گم: نکنه اصلا خوش رفته طبس قبل از صدور حکم؟

کودک زمین من

کودک زمین من نام مجموعه ای از کودکان مهربان این جاست که تصمیم دارند برای سال نوی کودکان کار و موسسه ناشنوایان و چند جای دیگر عیدی مختصری بدهند شامل کارت تبریک دست ساز، کتاب و ...
برای آشنایی بیش تر با برنامه هایشان و کمک به آن ها به این آدرس تشریف ببرید.
ارادت

پروژهء دوم.2

خرید ها خوب پیش می ره. کلا می تونیم واسه 72 تا از بچه ها کادو بخریم. بیش تر خرید ها انجام شده. فقط مونده کتاب و خوراکی. کتاب دوشنبه خریداری می شه و خوراکی ها همون روزهای آخر. از همهء کسایی که کمک کردن متشکریم.
دستتون درد نکنه

عکس هایی دردناک از جنگ

واقعیت

پنجه

با مجله هایی که به درد نمی خوردند پاکت درست می کرد. پاکت ها را جمع می کرد و به پیرمردی دست فروش می فروخت.
وقت هایی که به خودش قول می داد پول تو جیبی نگیرد و روی پاهای خودش بایستد، از این کارها می کرد.!
دخترک همیشه مغرور بوده و حالا پاکت درست کردن به دردی نمی خورد.

هجرت

هیچ کدامتان بر نمی گردید
این را از وقت هایی که می آیید و نمی آیید می فهم
هر روز یکی می رود و من حتی دیگر دلی ندارم که تکه تکه شود

چک چک

فقط صدایش می آید
و مرا می برد به دور
خیالم با توست
و بارانی که می بارد

پروژهء شب عید

از دوستانی که قول داده بودن مبلغی رو جهت این پروژه(خرید عیدی برای بچه های خیابونی) واریز کنن و هنوز این کارو نکردن خواهش می کنم تا یک شنبه آخر وقت (29 بهمن- 18 فوریه) یا مبلغ رو واریز کنن یا انصراف شون رو اعلام کنن.
دوشنبه می خواییم بریم خرید و باید تا اون موفع کل پول دستمون باشه.
باز هم ممنون از دوستانی که توی این پروژه کمکمون کردن یا می کنن.

باران

می بارد
باز می بارد
دلم چون ابر
گونه هایم خشک
اشک را باد
با خود، می برد
تا عرش
این همه
بارانِ اندوه است
باز می بارد
باز می بارد

****
پ.ن : با نظر مریم خانم

دلم می بارد

گونه هایم خشک

باد

اشکم را می برد

دلم می بارد

می بارد

Nose

از 17 نفر در یک کلاس 13 نفرشون دماغ عمل کرده ان. دختر و پسر فرقی نمی کنه.
اون وقت هیچ کدومشون یه خوانندهء معترض یا یه نویسندهء معروف ضد جنگ رو نمی شناسن
حالم به هم می خوره
چی کار می تونم بکنم؟

V-Day

توی این روز مزخرف اگه یه شات گان داشتم، همهء ماشین های تک سرنشین رو پنچر می کردم.

سوز

شب
لحاف تیره اش را می کشد بر سرِ زمین
این لحاف اما هیچ گرمایی ندارد

کتاب خونه

دفاع لوژین

با من حرف بزن

کابوس ها می آیند و میروند و تو نمی آیی
می دانم که کلید در این برزخ در دستان توست
فقط مرا از این برزخ نجات ده
کار دیگری ندارم
قسم می خورم

جادو

پابرهنه در بهشت
اخراجی ها

داغ

تو که نیستی این ها فقط بهانه ای است برای کشتن آن چه عمرش نام نهاده اند.
سال ها می گذرد و تو هم چنان نخواهی بود تا روزی من بیایم
کی خواهم آمد؟

جادو

خون بازی

جادو

آقا کسی مجبورتون کرده، فیلم خارجی پخش کنین؟ آخه وقتی می خواین انقدر قیچی کنین، غلط می کنین فیلم پخش می کنین.

به عنوان نمونه یکی از سکانس هایی که قیچی کردن سکانس بوسیدن پسر 7-8 ساله توسط مادرش بود!!

فرش ایرانی دست باف اگه دارین خیلی مراقبش باشین. حیفه واقعا.

جادو

آق بهمن خیلی حیف شد که "زندگی دیگران" رو از دست دادین.
"پاداش سکوت" هم صرفا یک فیلم معمولی با اسم های بزرگه.

اتوبوس شب

ایستادن برای مدتی طولانی توی صف یکی از المان های بی چون و چرای جشنواره اس، به شرطی که بهت نگن کل بیلط ها پیش فروش شده. با این حال بلیط گیرمون اومد.
ده دقیقه ای از فیلم گذشته بود. ولی این جا ایرانه. حلقه اول تموم شد و چراغ های سالن روشن، بعد دوباره فیلم شروع شد . اشتباه نکنین، حلقهء دوم نبود از اول شروع شد. 15 دقیقه پخش کردن و بعد یه هو سوئیچ کردن روی حلقهء دوم. حالا هی ما بگیم اینا برنامه ریزی بلد نیستن. بد بود واسه ماهایی که دیر راهمون داده بودن توی سالن اول فیلم وسطش پخش کردن؟
و اما در مورد خود فیلم

پروژهء دوم

پروژهء اول یعنی کیسه خواب ها تمام شده. هر کدام از دوستانی که مایل بودند از جریان مالی ریز اون خبردار بشن بهم ایمیل بزنن تا بهشون گزارش بدم.
و اما پروژهء دوم:
مقداری از پول های پروژهء اول مونده. اگه بتونیم باز هم پول جمع می کنیم و این دفعه برای بچه های کوچیک خیابونی که هر روز فال و آدامس و گل و ... می فروشن یه سری وسیلهء شخصی می خریم و دم عید بهشون هدیه می دیم. این وسیله ها عبارت خواهند بود از لوازم بهداشتی شخصی، کتاب داستان، مداد رنگی، تی شرت و ... که توی یه کولهء کوچیک بهشون می دیم.
از پیشنهادات و پول های اهدایی شما استقبال می شود.

کتاب خونه

طاق نصرت

قتل عام

خانه ای روستایی بود شبیه فیلم های شرقی. اروپای شرقی. اما ساکنینش فارسی حرف می زدند و من شاهد ماجرا بودم.
به زور می خواست عروسی کند. پسر خود شیطان بود و پدر ناراضی. پدر خواست آیه ای از قران بخواند و پسر نمی گذاشت کلمهء آخر را بخواند انگار که طلمسش با آن باطل می شد.
صحنهء بعد صحنهء قتل عام خروس ها بود توسط دختر . یک سری مفتول فولادی دستش بود . سر مفتول را خم می کرد و به سوی خروس ها نشانه می رفت. میله را می کشید و گردن خروس کج می شد. انگار که این گونه اعتراض خود را نشان می داد.
من شاهد این قتل عام بودم. خواهرش فریادزنان آمد که برادر کوچکتر در راه مرده. خفه شده بود و اعضای خانواده تک به تک می افتادند روی زمین و گلویشان را می گرفتند. می مردند. به دنبال آن کلمه بودم در خواب که بگویم. شاید طلسم باطل شود. دختر عجیب سنگدل بود. فقط نگاه می کرد. از ترس قالب تهی کردم. از خواب پریدم ولی مطمئن بودم که نصف جانم از پاهایم در رفته است. تا خود صبح پاهایم تکان نمی خورد. جان نداشت. هنوز هم سنگین هستند پاهایم.

غول ها هر چقدر هم که بزرگ شوند باز بچه ای بیش نیستند

دخترک گل را گرفت.
آرزویی نداشت.
دخترک فقط می خواست دُخزاد باشد.
پس هنوز یک آرزو دارد.
دخترک آرزو کرد
.

کتابخونه

بالزاک و دخترک خیاط چینی

از خواب بیدار می شویم و به خواب می رویم

یاد سلاخ خانه که می افتم، انگار بدک نیست که
...
بی خیال
فکر کن تعطیلیم و با علی توی مترو دنبال ته سیگار می گردیم.
قهوه ها و چای های چند بار خشک شده را دوباره دم می کنیم و به قطاری فکر می کنیم که به موقع رسید
یا نرسید
چه فرق می کند؟

تشکر

هوا روز به روز گرم می شود. اما هنوز نه آن قدر که سرما فراموشمان شود.
کیسه خواب ها پخش شدند. آخرینش شاید ده روز پیش. شاید معتادی هم شبی نصیبی برد و فردایش خماری از تن برد با پول فروش آن، شاید هم نه! نمی دانم چند نفر که کیسه خواب گرفتند واقعا محتاج بودند و چند نفر نه! اما این را می دانم که این حرکت باید آغاز راهی باشد که در کنار هم ماهی گیری را آموزش دهیم ، نه ماهی خوردن را!
حرکت های انسانِی دوستانی که در این راه هم راه بودند فراموش نخواهد شد.
میترا، شراره و ئه سرین، مهدین، راوی، پیام، سارا، خانم م، خانم دکتر، عمو حسین، آرش و احسان، مجید، نرگس، سیزیف، هوریزن، قاصدک و باقی دوستانی که من فراموش کرده ام، دست گرمتان را می فشاریم.

پ.ن: داستانی هست که این جا باید بگویم پول از شما بود و حرکت از من حلالم کنید اگر اشتباهی کرده ام:
مرد سراسیمه سوار تاکسی شد. نرسیده به چهارراه امیر آباد. گفته بود پل گیشا. تلفنش زنگ خورد و شروع کرد به حرف زدن داستان دردناکی تعریف کرد در آن لحظه واکنشی غیر از این نمی توانستم داشته باشم. به مخاطبش گفت بچه و مادرش جلوی داروخانه منتظرند . بچهء سه ساله، چنگال دستش بوده و خورده زمین. یک چمشش در حال تخیله است و تا یک ساعت دیگر اگر عمل پیوند قرنیه انجام نشود کور می شود. باید بروم کرج 68 تومان کم دارم و مرتب می گفت تو که نمی رسی و ... پریدم وسط حرفش، چرا موبایلش را نداده به داروخانه چی؟ گفت گفتم قبول نکرد. 25 تومان از آن پول ها توی کیفم بود و مقادیری پول خرد. 25 تومان را دادم. سریع پیاده شد و شماره موبایل را هم گرفت ولی تماسی نگرفت. به نظر من در آن شرایط امکان نداشت یادش بماند
راننده تاکسی گفت: شما شنیدی موبایلش زنگ بخوره؟ کمی فکر کردم و گفتم شاید روی ویبره بوده به اضافه این که من حواس درستی ندارم. هر چه بوده تمام شده. راننده حرف خوبی زد. گفت: البته ای کاش دروغ گفته باشد و چنین بلایی سر بچه ای نیاید. کمی فکر کردم و دیدم راست می گوید. هر بار که این داستان را مرور می کنم. حس می کنم ساده لوح تر از ساده لوح ام. اما باز به خودم نهیب می زنم. که ...
در هر صورت اگر کسی ناراضی بود به من بگوید تا به مرور این پول را خودم بدهم. و صرف کارهای دیگری بکنیم.
مخلص

رویا

نگران نباش
کسی چیزی نگفته است
فقط, این روزها هوا سنگین تر است
و پرده های حصیری پنجره ها آشفته تر
این روزها عجیب, بوی کسی می آید
و خواب ها به مهر آغشته
و
و
و
...

عریضه

بیماری که از حد بگذرد می شود چیزی در حد مغز استخوان همیشه با توست و درونت.
بیماری که از حد بگذزد دیگر کاری به کارش نداری. به فکر خوب شدنش هم نیستی .
تو که نیستی بدترین دردی است که تا به حال دچارش شده ام. نمی شود کاری به کارش نداشت.
هر روز و همیشه می آید و می ماند این درد نبودنت

No War

نگران ام. ایران همیشه از هر طرف بدبختی کشیده، حاکمان بی کفایت، مردم ساده دل ، امپریالیسم، بلایای طبیعی، جنگ و ....
و باز هم سایهء جنگ بر سر این مردم سنگینی می کند. جنگی که شوخی بردار نیست ، جنگی که فقط ایران را درگیر نخواهد کرد و تبعات آن حتی در حداقل شکل ممکن کشورهای منطقه، افغانستان، پاکستان، بنگلادش، هند و ... را درگیر خواهد کرد.
اگر کسی می تواند کاری بکند، بکند. ایران فقط احمدی نژاد نیست. ایران فقط حاکمان آن نیستند. حتی اگر بی خیال تاریخ و تمدن و فرهنگ گذشتهء ایرانیان که از هر تمدنی قدیمی تر است، شویم. به از بین رفتن آثار باستانی توجه نداشته باشیم. به انسان ها می توان فکر کرد به کسانی که بسیاری از شما تصویرشان را در فلیکر ایرانیان دیده اید و مسلما تروریست نیستند. آن ها فقط خواهان زندگی بهتری هستند. همین

I am worried. Iran has been always suffered from all sides: incompetent rulers, naive people, imperialism, natural catastrophes, war and…and still the weight of a shadow of a war is upon our people's shoulder. A war that is not a joke at all, a war that not only Iran will be involved in, but also all countries of region, Afghanistan, Pakistan, Bangladesh, India will be affected by its consequences. Now it's the time for everybody to do whatever he/she can do, Even if we neglect the past history, culture and civilization of Iran which is older than every civilization else, even if we neglect ruining archeological sites, we can think of human beings, of whom that you see their pictures on Iranian flicker and certainly are not terrorist. They just want a better life. Just a better life.

این هم خبری از بی بی سی:
استفاده دولت بوش از همه ابزارهای ممکن مقابل ايران
راجر هاردی
تحليلگر بی بی سی در امور خاور ميانه

انجام آزمايش های تازه موشکی طی يک مانور نظامی توسط سپاه پاسداران در شهرستان گرمسار و اقدام تهران در ممانعت از ورود گروهی از بازرسان آژانس بين المللی انرژی اتمی، نمايش تازه ای از سرکشی ايران در مورد برنامه جنجال آفرين اتمی اش تلقی شده است.
همه اينها تنها کمتر از دو هفته پس از آنکه جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا، اعلام کرد رويکرد سرسختانه تری را مقابل ايران و آنچه ادعا می شود دخالت اين کشور در عراق است در پيش می گيرد، روی می دهد.
دولت بوش با ناديده گرفتن توصيه "گروه مطالعه عراق" به سرپرستی جيمز بيکر برای مذاکره با ايران، از همه ابزارهای ممکن - نظامی، ديپلماتيک، سياسی - برای افزايش فشار بر ايران استفاده می کند.
آمريکا يک ناو هواپيمابر ديگر به خليج فارس فرستاده و همچنين موشک های پاتريوت که بنابه گزارش ها در قطر و کويت مستقر خواهد شد به منطقه فرستاده است.
کاخ سفيد يک گروه نظامی ويژه - به نام "گروه کاری 16" - برای مختل کردن شبکه های ايرانی در عراق تشکيل داده است.
آمريکا همچنين درحال افزايش فشارهای اقتصادی از طريق تحريم يکی از بزرگترين بانک های ايرانی و ترغيب اروپايی ها به تعليق صدور اعتبار صادرات برای ايران است.
همچنين يک بعد وسيعتر منطقه ای نيز در اين تلاش ها وجود دارد.
مقام های آمريکايی در تلاش هستند دولت لبنان و محمود عباس، رئيس تشکيلات خودگردان فلسطينی، را تقويت کنند چرا که تصور می شود هر دو آنها از سوی نيروهای مورد حمايت ايران در خطر باشند.
به علاوه کاندوليزا رايس، وزير خارجه آمريکا، در سفر هفته قبل خود به منطقه سعی کرد متحدان مضطرب واشنگتن يعنی کشورهای عربی را به داخل ائتلاف ضدايران بکشاند.
مقام های آمريکايی اين موضوع را که اين حرکات به نوعی مقابله نظامی با ايران ختم خواهد شد رد می کنند.اما برخی تحليلگران رويکرد تازه را يک اوجگيری خطرناک می دانند.
جيمز دابينز، از دستياران سابق وزارت خارجه آمريکا، نسبت به يک سناريوی هولناک هشدار داده است - رشته ای پيوسته از جنگ های داخلی و کشورهای بی ثبات که از هندوکش تا مديترانه را در بر می گيرد.

کتابخونه

عاقبت کار

نگران

این دفعه دیگه فکر نمی کنم شوخی باشه. دو تا دیوونه افتادن به جون هم و مشکل این جاست که اگه دعواشون شخصی بود و به دیگران آزاری نمی رسوند باز آدم می تونست یه گوشه ای بشینه و بگه خوب حالا که نمی شه از هم سواشون کنیم بذار هم دیگه رو هر چه قدر که می خوان بزنن. اما مشکل این جاست که دعوای این دو تا یه مملکت رو از بین می بره. تاریخ و قدمت و اینا به کنار، مردمی که این وسط سلاخی می شن چه گناهی کردن؟
شوخی نیست یکی جلوی اینا رو بگیره . کسیا که حرفشون خریدار داره یه کم حرف بزنن لطفا. آی کسایی که وبلاگ انگلیسی یا هر زبان زنده و مردهء دنیا که دارین یه کم بنویسین در این مورد.
بوی بدبختی می یاد
...

کتاب

دن کامیلو پسر ناخلف

نقطه ته خط

می گوید بیش تر بنویس. دیر به دیر می نویسی؟ نگاهش خیلی دور است اما آشناست خیلی.
احوالشان را می پرسم اما صدایم خیلی دور است اما به گمانم آشنا
جایی بود هم چون جزیره در آن دانشگاه بی در و پیکر که ما رابینسون هایش بودیم. اما رابینسون هایی که فقط آن جا آرام بودیم و احساس امنیت داشتیم
همه با هم بودیم و دوست و به فکر هم
حالا اما خبری نیست یا شاید من خیلی دور شده ام
می گوید بنویس و صدایش گم می شود
نقطه سر خط

کشتن پیشهء من است

من انسانم پس می کشم بدون آن که میازی به کشتن باشد
من پسر قابیلم
من دختر قابیلم
هابیل افسانه ای بیش نیست
قابیل فقط پیش دستی کرد که هابیل را زودتر کشت
من یا می کشم یا کشته می شوم
بوی خون می آید و من که انسانم و خود را اشرف مخلوقات! نامیده ام سر از پا نمی شناسم
مهم نیست اهل کدام سرزمین باشم
مهم نیست در چه سالی زندگی کنم
حرفهء من آدمکشی است
من انسانم
من قاتلم
من از کشتن لذت می برم و بوی خون سرمستم می کند
کشتن پیشهء من است

مارکوپولو

آقای رییس جمهور همیشه در سفرند. از این استان به آن استان از این کشور به آن کشور. و هر جایی که می رسند لباس هایشان را عوض می کنند. بد نیست از FTV بخواهیم ایشان را به عنوان مدل استخدام کنند. کلی طرفدار پیدا می کند.

سکوت

آمار عجیب و غریبی است. حدود 4000 نفر در اثر آلودگی هوا می میرند. آن هم در یک ماه.
چه مرگ خاموشی!
مرگی که در کمین تمامی ساکنان این ابر شهر دودآلود است!
هنوز نمی دوانم چرا از این شهر دست نمی کشم. دست نمی کشیم!
هنوز نمی دانم به کدامین گناه در این شهر زاد و ولد می شود و زنان از به دنیا آوردن موجود بدبخت دیگری خوش حال اند!!
هنوز نمی دانم تا کی هر روز پتک دیگری بر سرمان فرود می آید و ما هم چنان خاموش می میریم یا زندگی می کنیم!
ایییی

خفه مي شويم.

لطفا ما را از غولي مان جدا نكنيد.
غول را به غيبت چه كار

باغولباغيي

هيچ كجا نشانه اي نيست.
گمان مي كردم از غولاني.
باور دارم كه غول هستي
يك غول واقعي اما براي هميشه گم نمي شود.
پس مي نشينم تا غولروزي كه برگردي

اپیزود اول: زندگی مشترک یک غول و یک اصفهانی

ملت ما امشب از یه اصفهانی که معروفن به خست 25 دلار کش رفتیم. واسه فلیکرمون. کی فکر می کرد بشه از اصفهانی جماعت این جوری پول گرفت.

خلاصه بگیم مخلصیم خانوم جان!

اینا رو گفتم که بدونین این جوریام که می گن اصفهانی ها خسیس تشریف ندارن

دولت رقص

دی شب خواب عجیبی دیم. یعنی نه خیلی عجیب ولی بالاخره. فکر کنم تلویزیون بود کنسرتی پخش می کرد ودو خوانندهء زن ایرانی بدون حجاب و با لباس هایی غیر معمول تلویزیون جمهوری اسلامی آواز می خواندند. احمدی نژاد هم بود و من حرص می خوردم که اگر خاتمی بدبخت بود الان چه بلایی سرش آورده بودند و فلان و بهمان که امروز صبح (بعد از ماجرای خود استاد) چشمم به جمال این خبر روشن شد.

عزت نفس

نصفه شب است. با عصایی راه خود را پیدا میکند و شاید چیزی برای خوردن. تقریبا روبه روی باغ فردوس. می پرسیم جایی برای خواب داری؟ اتاقی اطراف امام حسین دارد.
کیسه خواب می خوای؟ نه، فقط اگه پتو دارین بهم بدین. من اتاق دارم کیسه خواب رو به کسی بدین که جا نداره.
.
.
.

کابوس

یا زیاد خواب نمی بینم یا چیزی از خواب هایم در ذهن فراموش کارم نمی ماند.
کسی آدامس هایم را تکه تکه می کرد و من هی می گفتم آدامس هایم را بده
بیدار شده بودم ولی هم چنان تکرار می کردم:
آدامس هایم را بده.
موش مرده ای را با دست گرفته بودم و به عنوان دستمال استفاده می کردم جاهایی را که تمیز بود با موشی خونی تمیز می کردم!
این یکی خواب بود یا کابوس نمی دانم هنوز کامل خوابم نبرده چشم هایم را که می بستم موش در دست هایم بود. چشم هایم را که باز می کردم، خبری از موش نبود.

قساوت

حرف از والدینی است که کودکان خود را آزار می دهند. شکنجه می کنند وگاهی به جایی می رسند که آن ها را می کشند. کسی مثالی می زند: پدری نوزاد خود را به سمت دیوار پرت می کند و نوزاد جابه جا می میرد.
دیگری خیلی جدی می گوید: باید کنترل جمعیت صورت بگیرد یا نه؟ این هم روش است
مخم داغ می شود. نمی فهمم. نمی توانم به شوخی برگزارش کنم. شوخی نمی کند. چنین آدمی که ادعای پیرو اسلام بودن می کند چه گونه کسی است؟ چه گونه می شود کسی با او زندگی کند و من نگرانش نباشم؟
سرم درد می کند.

برای عزیزترین کودک دنیا

سرم درد می کند. چشم ها در چشم خانه نمی گنجند و من به تو فکر می کنم که ظالمی را پر و بال می دهی. آری گناه از توست نه از او که ظالم است. گناه از ماست که ترجیح می دهیم سکوت کنیم تا حرف هایمان را بزنیم. چنین ترسو بوده ای؟ چنین ترسو بوده ایم؟ دوای درد ترس را از کدام عطاری باید خرید؟
کاش فقط یک بار قد علم کنی و بخواهی آن چه را که حق توست.

شب یلدای بم

آخرین باری که رفتم به گمانم یک سال و نیم پیش بود و شهر هنوز تغییر چندانی نکرده بود.خانواده هایی بودند که هنوز در چادر زندگی می کردند و آن ها که وضع شان بهتر بود در کانکس. خبر جدیدتری ندارم.
1.بار اول اسمم در لیست زخمی ها وارد شد با این که کارت خبرنگاری داشتم. هواپیمای غول پیکر هم سر آخر با تعداد کمی مسافر پرواز کرد! عجیب بود نه؟
2. فقط برای این که ببینم چه خبر است رفته بودم و عکاسی. فرودگاه و شهر مثل منطقهء جنگی بود. همان شب با کلی مکافات برگشتم.
3.تصمیم گرفتیم کاری برای بچه ها بکنیم . با پول هایی که از ایران و کانادا جمع شد، بسته هایی از کتاب و اسباب بازی و لوازم بهداشتی برای بچه ها درست کردیم و سه روز بعد راهی شدم. هلال احمری ها می خواستند از فرودگاه مرا با خود ببرند تا در مناطق اصلی شهر بسته ها را پخش کنیم و فیلم بگیرند و ... اما با سازمان آبی های رفسنجان که بار اول باهاشان آشنا شدم رفتم. پاترولی در اختیارم گذاشتند و رفتیم مناطق دور افتاده.
4. دخترک آمد جلو. بسته را که دادم بهش کمی من من کرد و پول خواست. پرسیدم برای چه؟ می خواست برای مادرش سیگار بخرد. گفتم بگو مادرت بیاید. سیگار برده بودم. دادم به مادرش. دخترک بریده بریده گفت آخه مادرم تریاک هم می کشید.فقط یکی از برادرانش و او مانده بودند. با مادر و پدری که قطع نخاع شده بود.
5.بار سوم حافظ هم با خودم برده بودم. پیرمردی آمد جلو و یکی از حافظ ها را به او دادم. سر صحبتش باز شد که کتاب خانه داشته با چند هزار جلد کتاب و ...
6. چند بار دیگر هم رفتم. بیمارستان مخصوص نوزادان و مادران باردار شیر خشک نداشت! چند بسته از شیر خشک ها را به آن ها دادیم.
7. سعی کردم این مطلب بار عاطفی نداشته باشد. آن جا پر از درد بود و هر کاری می کردی نمی توانستی گوشه ای از سنگینی که بر سر آن ها سایه کرده بود، کم کنی.
8. خیلی ها اهالی زاهدان و اطراف را که آمده بودند آن جا و از کمک ها استفاده می کردند، متهم می کردند، من اما فکر می کردم اگر آن ها زندگی راحتی داشتند و سرپناهی، آیا راضی می شدند به چادری پاره از هلال احمر و کنسروهای لوبیا دل خوش کنند؟
خاطره ها زیاد است ولی تاب نه!

بم

از پیش نهاد الپر خوشم آمد. خیلی وقت پیش می خواستم داستان بم را بنویسم. قسمت هایی را هم نوشتم این جا ولی نیمه کار ماند. الان هم بعد از کیسه خواب پخش کنی آمده ام و نا ندارم. از میترا،شراره و ئه سرین، مهدین،راوی،پیام،سارا، عمو حسین، آرش و باقی دوستان بابت هم کاری شان ممنونیم. فردا چند نکته در مورد بم خواهم نوشت.

بم هم چنان بم است

برای تمامی کودکان، مادران و پدراندی روز که امروز هم چنان در حسرت روزی هستند که با خانواده شان به خواب رفتند و بدون آن ها از زیر آوار بیرون آمدند. در آروزی این که ای کاش این همه کابوسی بیش نبود.

در راستای خاطرات مجرد

چون جواد بازم منو دعوت کرده یه خاطره یادم افتاد که تعریف می کنم:
وقتی بچه ها رو گرفتنن هنوز خبر نداشتم، رفته بودم دانشگاه و الکی دلم مثل سیر و سرکه می جوشید یه هو عباس یکرنگی در نقطه رو وا کرد اومد تو و گفت بچه ها رو گرفتن یکی از بچه ها که خیلی ها می شناسینش و اصولا ترسوئه باهامون نیومد. من و عباس با هم رفتیم کلانتری یوسف آباد که اسم بچه ها رو بدیم که سر به نیستشون نکن. توی دفتر باید اسم خودمون رو هم می نوشتیم، به عباس گفتم بیا اسم الکی بنویسم، شجاعتش گل کرد و گفت نه باید اسم خودمون رو بنویسیم، خلاصه اسم خودمون و بچه ها رو نوشتیم، اومدیم بیرون. تا از کلانتری پامون رو گذاشتیم بیرون، عباس گفت حالا نیان سراغمون و چه غلطی بکنیم و اینا. به توصیهء یکی از دوستان قرار شد عباس قایم شه! ایشون هم نامردی نکرد و رفت خونهء برادرش و چون خیلی بی کار بود هی تلفن رو برمی داشت و این ور اون ور زنگ می زد که فلانی من خونهء داداشم هستم و اینم شماره شه! اون جاها دانشگاه و روایت و... بود
تا مدت ها نگران این بودیم که عباس رو می گیرن ولی نگرفتنش!
در خونهء ما هم مثل این که تشریف برده بودن و از هم سایه ها یه چیزایی پرسیده بودن ولی آخرش هم کاری به کارم نداشتن.
(در راستای حرفای بهمن هم بگم که بنده از گربه متنفرم. نمی تونم بگم چه قدر!!!)
آقا من یه تقلب هم می کنم چون یه سری از اسمای پایین تکراری یه از بامداد و ادریس یحیی هم دعوت می کنم که بیاد توی بازی

بازی شب یلدای دی شب

قاصدک عزیز مرحمت فرمودن و پای ما رو هم به بازی باز کردن پس این شما و این هم 5 تایی که بد نبود بیش ترش می کردن:
1. خیلی کوچیک بودم یه بار شیشه شیرم از پنجره می افته پایین و منم دنبالش. مثل این که از این حرکت خیلی خوشم اومده بوده چون همه می گن، از اون به بعد هر وقت حواسشون نبوده بازم از این کارا می کردم. (معلوم شد مخم واسه چی تاب داره؟)
2. کلاس اول که بودم یه بار بابام که همیشه می اومد دنبالم دیر کرد، منم که پر اعتماد به نفس راهمو گرفتم و از همون مسیری که بابام می رفت رفتم سمت خونه وسط راه صدای ترمز شنیده شد و بابام که از ماشین پیاده شد. شانس آوردم مامانم هم باهاش بود. کتک نخوردم. ولی مدرسه ام عوض شد و دیگه خودم باید می رفتم و می اومدم! (فکر کنم تا به حال! از بابام کتک نخوردم)
3. خواهرم واسمون یه بارونی آورده بود که پلاستیکی بود و سفید رنگ وقتی می پوشیدیمش همه بچه ها مسخره مون می کردن و داد می زدن کفن پوش، کفن متری چند؟
4. مامانم یه کیف پول خرد داشت همیشه از توش پول کش می رفتم ولی اول نصفشو می دادم به گدای سر کوچه و بعد می رفتم واسه خودم لواشک و پفک و ... می خریدم.
4.5. یه بار با برادرم دزد و پلیس بازی می کردیم توی انباری تفنگ سنگین بود و من دزد قرار شد برادرم لولهء تفنگ رو بذاره زمین و شلیک کنه و مثلا من بمیرم. شلیک کرد. به مامانم گفتیم موش گلیم رو خورده. اونا هم باور کردن! دیگه هیچ وقت تیر توی خونه پیدا نشد. آره تفنگ پر بود ولی من نمردم. گفتم که سرش به زمین بود، وگرنه الان مجبور نبودین این اراجیف رو بخونین. (در مورد احتمال مرگ بارها در حوض و استخر و دریا غرق شدم خیلی هاشم یادمه اینا مربوط می شه به دو تا هفت سالگی ولی باز یه کسی بوده که نجاتم بده. آخریشو خداییش نمی خواستم بیام بالا کف دریا خیلی قشنگ بود همه چی واضح و زیبا ولی باز این بابام نذاشت به کارم برسم.)
5. یه چیزی هم که همه می دونن اینه که اصلاح ناپذیر و غیرقابل تحملم. فکر می کنم این به گذشته پرستی ام بر می گرده
پنج نفر پیش نهادی من: نرگس، احسان، شاهین دلتنگستان، ریرا، قاف،

ب.ت.(آقا و خانم اینو اگه نگم خفه می شم. خونه مون توی خیابون دکتر هوشیار ور به روی دانشگاه شریف بود، سه سالم بود. بارون می اومد اساسی، یه دوستی داشتم اسمش آزیتا بود. توی اون بارون اومد در خونه گفت تولدمه بیا بریم خونه ما. مامانم هول هولکی نشست و ده دقیقه ای یه پیراهن صورتی خوشگل از این لونه زنبوری ها واسم دوخت. توی اون مهمونی فقط من و آزیتا بچه بودیم ولی هیچ وقت یادم نمی ره. دوستم مامانم بارون...)
عرذ می خواییم بیش تر شد

کتاب خونه

تولدی دیگر

مرگ در نمی زند

بی تو همیشه شب یلدا است
شب و روز

تتراپک

خیلی وقته که می خوام راجع به تبلیغات تتراپک بنویسم ولی هی نمی شد تا الان.
این تبلغ های جدیدش رو احتمالا خیلی ها که تهران هستن دیدن. هنرپشهء آینده، کارگردان موفق آینده، استاد دانشمند آینده، پزشک موفق آینده ... و در ساده ترین حالت مادر نمونهء آینده!
برام سواله که آیا این مملکت به نجار و جوش کار و کارگر و رفتگر و رانندهء موفق آینده نیاز نداره و کسایی که قراره در آینده شغلشون ساده و در عین حال خیلی هم مفید باشه نیازی نداره؟
آیا این بچه های امروز که قراره فردا چنین شغل هایی داشته باشن نباید از تغذیه ای سالم برخوردار باشن؟
های تتراپک با توام
.
.
.

دولت پاسخ گو

به سایت دولت پاسخ گو که سر می زنی هیچ خبری از انتخابات نیست.
آقای وزیر کشور هم که چنین نظری دارند



بیابید پرتقال فروش را
خبر از روزنا

بی شرمی

چه طور می شود که کسی می تواند چنین کاری بکند؟ هنوز نمی فهمم.
چرا باید خیّری را که مدرسه می سازد کشت؟

تشکر

از کلیه دوستانی که با ایمیل تماس گرفتند و اعلام هم کاری کردند برای خریدن کیسه خواب ممنون هستیم بسیار. حالا منتظریم که پولا برسه تا بریم سراغ خرید و در جریان بذاریمتون.
باز هم ممنون خیلی زیاد

محیط های کوچک

ما هنوز فاصله داریم با روزهایی که حس می کنیم حق همه ادا خواهد شد.

1. در این روزهای پر تب و تاب رای گیری! چیزی که برایم عجیب بود باز هم غفلت اصلاح طلبان همیشه در خواب بود که در شهرستان ها هیچ لیست واحدی ارائه نکرده بودند. در شرستانی که مرکز استان هم هست و اتفاقا سفری به آن جا داشتم هر چه گشتم لیستی از اصلاح طلبان ندیدم در صورتیکه رایحهء خوش خدمتی ها لیست داده بودند!
آی اصلاح طلب ها کجایید؟

2. رنج می برم از این همه دور یاز خویشتن خویش. کسی را متهم نمی کنم فقط تصویری را که دیده ام بازگو می کنم. باز هم در همان شهر کوچک انگار که زنانشان کاری نداشتند جز مهمانی رفتن و هر بار لباس عجیب و غریب پوشیدن و آرایش های آن چنانی کردن . آدمی چه قدر حقیر است که تنها راه مطرح کردنش چنین چیزهایی باشند. این را هم در نظر بگیرید که اکثر چنین مجالسی مذهبی بودند ! و چنین آرایش و پیرایش هایی برای نزدیک شدن به خدایشان! صورت گرفته بود.
در صورتی که همین آدم ها حتی سلامی بدون افاده و فخر فروشی و دور از ریا بلد نبودند.
باز هم گیر کردم به همان خوب ننوشتن.
رنج می برم

مرگ یا تو؟ کدام؟

دیر زمانی است که هستی
و من در به در به دنبال تو
.
.
.
خوش حالی که نمی یابمت؟

تهوع

حالم بد می شود. همیشه برایم سوال است شما که وجدان ندارید یا بیمارید یا مشکل روانی ، روحی، مالی دارید؟ چرا بچه دار می شوید. اصلا می خواهم بزنم به سیم آخر، غلط می کنید بچه دار می شوید. وقتی نمی توانید از عهدهء مشکلات خودتان بربیایید، بی خود می کنید یک یا چند نفر دیگر را هم به سیستم معیوب خود اضافه می کنید. خیلی وقت ها این مشکلات به خانواده های فقیر و معتاد و کم سواد محدود نمی شود. پس ای اطرافیان من که این مطالب را می خوانید اگر می خواهید بچه دار شوید از سلامت خود و هم سرتان اطمینان حاصل کنید. هر چند در این دنیای وانفسا اصلا معنای بچه دار شدن را نمی فهمم.
این بچه ها چه گناهی داشته اند؟ واقعا چه گناهی؟

لینک به:

این‌جا پلی‌تکنیک است!

لطفا جدی بگیرید

یه سری از بچه های خوب می خوان برای کارتن خواب ها کیسه خواب تهیه کنن. ولی بودجه شون کافی نیست. کسی هست کمک کنه؟
ایمیل یا کامنت های شما رو پذیراییم.

بیهودگی است. بیهودگی است. زندگی سراسر بیهودگی است. همه چیز خسته کننده است. آنقدر خسته کننده که زبان از وصف آن قاصر است. آنچه بوده باز هم خواهد بود و آنچه شده باز هم خواهد شد . زیر آسمان هیچ چیز تازه ای وجودندارد. همه چیز از پیش از ما از گذشته های دور وجود داشته است. یادی از گذشتگان نیست. آیندگان نیز از ما یادی نخواهند کرد.
من هرچه را که زیر آسمان انجام می شود دیده ام. همه چیز باطل اباطیل است. مانند دویدن بدنبال باد."

سلیمان نبی. تورات. کتاب جامعه.
این مطلب را ظاهرا به تاریخ 06-10-12 نوشته ام و پست نکرده ام. حتما جایی خوانده بودم و طبعا الان یادم نیست کجا! پس پستش می کنیم.

روزمرگی

یکی پیغام گذاشته چهل روز گذشت.
برای من اما هزار هزار از این چهل روزها گذشته.
چله نگه داشتن کار شاقی نیست
کار پر افتخاری هم نیست.

جادو

دو فیلم

کتاب

ورا باکستر

جمعه

بیدار می شوم. صبحانه.
کار دیگری نیست.
دوباره خواب
ساعت 1 بعد از ظهر
چند تلفن
تاب خانه ماندن ندارم
اما جایی نیست که بشود رفت
اینترنت
و باز این تنهایی است که خود را بی دریغ ارزانی ام می کند.
هیچ خبری نیست.
جمعه روزی است که دنیا بی هودگی اش را فریاد می زند
اگر کسی بشنود.
و من
.
.
.
بگذریم

این روزها

جادو
کتاب

نکته

ظاهرا بعد از آن ترافیک وحشتناک رادیو و تلویزیون و روزنامه ها شروع کردن به فحش دادن به شهردار
من اما این جا می خوام از آقای شهردار دفاع کنم. هر چند که انتقاداتی هم بهش دارم اما در این مورد دلم می خواد به همهء اونایی که کور بودن و ندیدن یه تلنگری بزنم.
دو سه روز قبل از برف جمعه شب، سطل های شن و نمک شهرداری بیش تر جاها نصب شده بود. اون شب کذا ما رفتیم پارک طالقانی رفتنی حقانی کمی لغزنده بود ولی موقع برگشتن حدود 12:30 بود شن و نمک ریخته بودن و حقانی اصلا شلوغ نبود. توی ملاصدرا هم کلی کارگر نارنجی پوش شهرداری بود.
حالا سوال اساسی توی اون ترافیک وحشتناک که چمران شمال و صدر خیلی جاهای دیگه فقط شده بودن پارکینگ ماشین شهرداری چه طوری باید خودش رو می رسوند مراکز اصلی ترافیک؟ یه کم انصاف چیز بدی نیست.
(در ضمن ما چون مسیرمون رو به جنوب بود فقط نیم ساعت توی ترافیک بودیم ولی چمران شمال رو از خروجی ملاصدرا دیدیم که تا چشم کار می کرد ماشین ها ایستاده بودن) خلاصه در این مورد بنده حق رو می دم به شهرداری نه به کسایی که دور نشستن و می گن لنگش کن.
حالا هم که یکی داره کار می کنه و ادای شهردار مادلن بودن رو در نمی یاره نمی دونم چرا دولت فخیمه و سیما و صدا و ابواب جمعی شون چوب لای چرخش می ذارن.

پ.ن. در مورد مودب بودن باید خدمت شخص بی نام عرض کنم، این جمله برمی گرده به دولت فخیمه و صدا و سیما و با کسی کاری نداره. در ضمن من دیگه ازم گذشته ادبم همینی هست که می بینید. لقمان هم نیستم.

به نقل از اعتماد ملی 12آذر

مبارکه

احمدی نژاد: در دههء فجر خبر دو کشف بزرگ علمی اعلام می شود.

به نقل از اعتماد ملی 12 آذر

برف آمد

خیلی ها آمده بودند برف بازی یا تماشای برف
من هم یکی از آن خیلی ها بودم.
خوش گذشت
اما
کسی هم به فکر نارنجی پوش ها یا کارتن خواب ها هست در این سرمای بی پدر؟

یک کلمه از مادر عروس

كارتر: فلسطين سرزمين فلسطيني‌هاست نه اسرائيل

به نقل از بازتاب-9آذر

پدر

صبح زود می رود داروخانه، برایم قرص ویتامین ث می خرد و شربت ضد سرفه.
لیوانی آب، قرص جوشان و دستی که با یک قاشق شربت به دهانم نزدیک می شود، احساس می کنم پنج ساله ام.
مهربانی چه قدر ساده است و گاهی چه قدر دریغ می شود.

-

خوابم نبرده، اما خواب می بینم، رویاست یا خواب، نمی دانم. با لاشهء موشی که سرش خونی است جایی را پاک می کنم! چندشم می شود، چشم هایم را باز می کنم، موش نیست، چشم هایم را می بندم دوباره می خواهم با لاشه تمیز کنم و آن قدر این رویای عجیب تکرار می شود که خوابم می برد.

شب یلدا

گرم نمی شود این اتاق سرد
به گرمای شوفاژی پیر
اتاق کرسی مادر بزرگ می خواهد
با دانه های انار

همین جوری

آقا در راستای گران نشدن هیچ محصولی فلفل دلمه (نه از این رنگی پنگی ها، همون سبزش) به قرار هر کیلویی 2700 تومان به قروش می رسد.
کدوم وزیر یا کدوماشون بودن می گفتن گرانی نداریم؟

مرگ

پاییز فرش می کند این آسفالت های تیره را
به رنگ زرد، نارنجی، قرمز
پاییز فرش می کند این شهر را
و
کسی جارو به دست
فرش را می روبد
همه جا سیاهی است
و پاییز رفته
برف اما
نمی بارد